تو را نه عاشقانه ...

نه عاقلانه .....

نه حتی عاجزانه.....

بلکه تو را در آغوش می کشم .....

عدل مگر نه این است که  ....

هر چیزی سر جای خودش باشد ؟؟؟

اين سيل پاگرفته همه دستگرمي است

من گريه را براي محرم گذاشته ام

گاهی خیال می کنم از من بریده ای

بهتر ز من برای دلت برگزیده ای

از من عبور می کنی و دم نمی زنی

تنها خوشم به این خیال که شاید ندیده ای !!

آید شبی که سخت در آغوش گیرمت

اصلاً بعید نیست – خدا را چه دیده ای !!

شد مدتی که باز به من سر نمی زنی  !!

طاعات ما اگر چه ز یأس و کسالت است

ما را فقط ز دوری هجران ملالت است

بهره نمی برم ز مناجات نیمه شب

وای از عبادتی که سراسر کسالت است

این نفس بد مرا پیر خویش کرد

عمری که رفت حاصل دنیا ذلالت است

وقت دعا به غیر تو مشغول می شوم

این بی توجهی به معاصی دلالت است

من در خور ضیافت خوب تو نیستم

شرمنده ام ز آمدنی که بطالت است

قصدم نبود روبروی تو بایستم

این جرم بی حساب ز روی جهالت است

باید کسی کرم کند و واسطه شود

طاعت ما که مایه ی شرم و خجالت است

هر که دارد سر سودای خدا بسم الله..

 

التماس دعا

هر چه کردم که شوم از تو جدا ... بدتر شد

گفته بودم بزنم قید تورا ... بدتر شد

مثلاً خواستم اینبار مؤدب باشم

و بجای تو بگویم که شما ... بدتر شد

آسمان وقت قرار تو و من ابری بود

تازه با رفتن تو وضع هوا ... بدتر شد

چاره دارو و دوا نیست که حال بد من!

بی تو با خوردن دارو و دوا ... بدتر شد

گفته بودی نزنم حرف دلم را به کسی

زده ام حرف دلم را به خدا ... بدتر شد

روی فرش دل من جوهری از عشق تو ریخت

آمدم پاک کنم عشق تورا ... بدتر شد

از این دو چشم سوخته ی من حذر کنید

آه ای دو چشم آبی روشن که عاشقم

این مرد عاشق است ، اگر چه برای او

سخت است اعتراف به یک زن که عاشقم

ای نامه ای که پر شدی از دوست دارمت

پیوست می کنم به تو ایضاً که عاشقم

هزار سال دگر بر تو گریه خواهم کرد

اسیر روی تو هر دم محرّمی دارد

یا رب این خسته گدا را هنری نیست که نیست

در مناجات مرا چشم تری نیست که نیست

هر چه در کوبم و سر کوبم و پا کوبم

بهر بیرون شدن از خانه سری نیست که نیست

ای خدا در قفس نفس شدم زندانی

مرغ بشکسته پر و بال پری نیست که نیست

دگر از کوچه ی این دل که همه دیوارش

ریخته بر سر راهت گذری نیست که نیست

یاحق تا بعد .....

یاحق تا بعد...